Review Fret

MAMA LOO

In november 2003 brak bij menige filmcriticus alleen al bij de gedachte aan Pipo en de P-p-parelridder het zweet uit. De terugkeer van Pipo was angstwekkender dan de tot leven gewekte lijken in The Return Of The Living Dead. Sommige recensenten probeerden zich voor te stellen hoe de clown ooit een kind had kunnen verwekken bij zijn partner Mammaloe. Reken maar dat je daar wakker van kunt liggen. In dezelfde periode als de vermaledijde film dook in de post een demo op van Mama Loo. Tot onze grote opluchting ging de cd niet vergezeld van een kinderlijk pratende man met een rode fopneus.

Mama Loo is de band van een zekere Twink. Het openingsnummer Underground werd medegeschreven door zangeres Ciska Ruitenberg van de band Violet (voorheen Spot!) en Hanyo van Oosterom (The Flying Dutchman). Het zal daarom niet moeilijk zijn binnenkort achter de identiteit van Twink te komen. De demo laat in ieder geval geen twijfel bestaan over de ervaring die hij tot nu toe in zijn carrière heeft opgedaan. Samen met drummer Jaap Stiemer en bassist Jurgen Hasselt gaat Twink niet als een jonge hond tekeer. Mama Loo hoedt zich in Underground voor overhaaste stappen. Voor lange tijd vormen slechts getokkelde gitaren en synthesizers in de verte de begeleiding voor de licht vervormde stem van Twink. Een enkele keer doet de band je opschrikken door de accenten op een luid versterkte akoestische gitaar. Die gitaar doet aan Ry Cooder denken en onbedoeld zie ik het woestijnlandschap van Paris, Texas voor me en ontwaar ik aan de horizon de eeuwig dolende Travis. Pas in de laatste anderhalve minuut valt de hele band pas in en komt Underground tot volledige wasdom. Mama Loo sluit stevig en uitgebreid af met Ghost In Daylight, een nummer met enig bombast en veel ruimte voor een intense gitaarsolo. Bij Mama Loo voelen zeven minuten aan alsof het er vier zijn. M-mooie parel, f-fijne parel.

Text: Gert Verbeek, Fret