Reviews of Mama Loo
FRET: "Bij Mama Loo voelen zeven minuten aan alsof het er vier zijn. M-mooie parel, f-fijne parel" KindaMuzik: "In dat dikke half uur laat Mama Loo (...) haar vele gezichten zien. Drie man sterk, thuis opgenomen, rammelt Mama Loo nergens." Read full review Oor: "Mama Loo heeft een veelbelovendkindje gebaard." Noord-Hollands Dagblad: "De muziek is vooral eigentijdse rock, hier en daar wat spacy." Muzzy: "De muziek zit heel vernuftig in elkaar en borduurt op een interessante, experimentele manier voort op invloeden als Bowie, Placebo, Velvet Underground." FRET: "Mag ik deze debuutplaat voor de cd van de maand award nomineren?" LiveXS: "Dat er bijzonder muzikaal talent rondloopt in dit landje bewijzen de muzikanten van Mama Loo."
Reviews of My Camera Muzzy: Mama Loo - 'My Camera' Di 7 februari 2006 | Door: Roel | Stijl: Experimentele, alternatieve pop Wat: cd Label/Eigen Beheer: Skipper Boetlek/Eigen Beheer Mama Loo verraste ons al eerder met het eerste album en de clip bij het nummer 'Lizzy'. Op het tweede album bevestigt Mama Loo de daardoor hoog opgelopen verwachtingen zonder problemen. Feitelijk bestaat Mama Loo alleen nog uit Edwin de Herder. Hij is verantwoordelijk voor zang, gitaar, bas, toetsen en hij deed ook de productie, maar ook drummer Bert Schipper is een vaste waarde op 'My Camera'. Op een aantal nummers is er verder hulp van enige gastmuzikanten. Door deze aanpak is het geluid wat naakter dan op het debuut en de stijl nog moeilijker in een hokje te proppen dan bij het eerste album. Waar de recensie van het eerste, simpelweg 'Mama Loo' getitelde, album nog afsloot met de opmerking dat er wat meer naar een eigen geluid geëxperimenteerd mocht worden, valt bij beluistering van 'My Camera' meteen op dat Mama Loo dat zeker gedaan heeft. Er is niet echt een duidelijke vergelijking meer te trekken. Wat verder opvalt is dat het album wel wat tijd nodig heeft voor het uiteindelijk de juiste snaar weet te raken. Bij de eerste luisterbeurten lijkt het allemaal wat voort te kabbelen, maar de aanhouder wordt gaandeweg als vanzelf de liedjes binnengetrokken en dan blijken de nummers een verslavende werking te hebben en ontvouwt 'My Camera' zich als een erg relaxt en sfeervol album, waar toch de nodige stekeligheden in te ontdekken zijn. Prijsnummer is zonder twijfel 'I'll Expose Myself', het kwartje van die track valt meteen en we moeten denken aan Thomas Dolby zonder al te nadrukkelijk electronisch speelgoed. Maar ook de andere nummers mogen er stuk voor stuk zijn. Dat komt omdat de liedjes goed in elkaar zitten met wendingen op de juiste plek en meestentijds voorzien zijn van stemmige begeleiding. Ook het geluid is lekker transparant en uitstekend verzorgd. Daarbij komt nog het opvallende gitaargeluid in een aantal composities en ook op tekstueel vlak heeft Mama Loo wat te melden. Al met al is de tweede Mama Loo zo een zeer geslaagd album dat uitnodigt om de repeatknop in te drukken en zeker niet snel gaat vervelen. Als toetje krijg je die fraaie clip van 'Lizzy' er nog bij. Aantal Tracks: 8 + videoclip Speelduur: 33:48 minuten, clip: 3:53 minuten Op de site van Mama Loo kun je drie tracks beluisteren/downloaden, ook de clip van 'Lizzy' is daar eventueel te bekijken. KindaMuzik: Mama Loo | My Camera Vaardige handen maken van vele invloeden weer een fijn cd-tje. CD, Skipper Boetlek tekst: Sven Schlijper Skipper Boetlek - kunstenaarscollectief uit het Noorden des lands - organiseert multidisciplinaire voorstellingen, tentoonstellingen én de club brengt platen uit. Goede platen, wel te verstaan, verrassende ook. Mrs Dalloway, La Kidda en Mama Loo: een paar van de artiesten uit de Skipper-stal. In 2004 waren wij op deze plaats aardig onder de indruk van Mama Loo's titelloze debuut, momenteel brengt het trio My Camera uit. Weer acht nummers, weer in de eigen Skipper Studio opgenomen. Weer weet Mama Loo er een fraaie cocktail van te maken. Smaak: bij vlagen stevige, arty rock. Mama Loo kent veel invloeden en heeft er geen moeite mee die open en bloot op tafel te leggen. Dat lef is terecht, want deze drie weten van een breed palet aan inspiratoren (Bowie, The Velvet Underground, U2, Placebo) toch een eigen gevarieerd poprockgeluid te smeden. Getalenteerde muzikanten zijn hier aan het werk, die bovendien gegroeid zijn in de laatste twee jaar. Vooral in de zang zijn grote stappen voorwaarts gezet. En de zaadjes die op het debuut in de grond gestopt waren, komen met My Camera tot wasdom. Mooie arrangementen, soms een experimentele aanpak, een vol gitaargeluid: het klopt nu allemaal nét een tandje beter. Zo komt de groep uit bij een klank in de richting van Arid of Ozark Henry. Kortom: goede band, goede nummers, goede productie en dus weer een fijn cd-tje van Mama Loo. (07 februari 2006) Wobly: Wobly.nl door Maarten Voor ons ligt de tweede cd van de Hoornse band Mama Loo. De lovende kritieken van dit eerste zelfgetitelde album en de referenties naar JJ Cale en the Velvet Underground maken ons erg benieuwd naar deze nieuwe plaat. Het brein achter Mama Loo is Edwin de Herder die voor zowel de zang, gitaar, basgitaar, toetsen en de productie heeft getekend. Op geen van deze punten is zwakke plek te ontdekken, de cd is goed ingespeeld en klinkt als een klok. We kunnen hieruit concluderen dat Edwin de Herder een zeer getalenteerd heerschap is! Deze multi-instrumentalist wordt verder bijgestaan door een drummer, en op enkele tracks komt ook nog een cello en een trompet voor, waardoor een breed en rijk geluid ontstaat. Het geluid van ‘My Camera’ kenmerkt zich door de relaxte sfeer. De plaat heeft een aangename “late-night” feeling. De eerder genoemde vergelijking met JJ Cale is terecht. Het tempo ligt over het algemeen laag, en zeker naar het einde van de cd klinkt het geheel steeds kleiner en akoestischer, waar aan het begin van de cd nog ronkende gitaren te horen zijn. Op het eerste gehoor staan de sterkste nummers aan het begin van de cd, met als absoluut prijsnummer ‘I’ll Expose Myself’. Bij nadere beluistering blijkt dat ook de tweede helft, die in eerste instantie ietwat saai klinkt, ook zeker de moeite waard is. Als leuk extraatje is er een flashmovie van het nummer ‘Lizzie’ aan de cd toegevoegd. Een punt van kritiek is dat de vormgeving van de CD niet aansluit bij de professionaliteit van de rest van het gebodene. Het zelfbestickerde cd-rommetje oogt wat rommelig. Wij zijn aangenaam verrast door Mama Loo. ‘My Camera’ is een uitstekende plaat, waar de sfeer en het vakmanschap vanaf druipen. Mama Loo - ‘My Camera' cd | indierock | 8 tracks en 1 videoclip | 33:48 | Skipper Boetlek Fret: Mama Loo - My Camera LiveXS: Mama Loo-
My Camera Muzzy: Edwin de Herder over 'My Camera' van Mama Loo 22 feb 2006 | rubriek: Nummer voor Nummer | auteur: Roel | Mama Loo verraste ons onlangs weer met het nieuwe album. 'My Camera' is een erg relaxt en sfeervol album waar toch de nodige stekeligheden in te ontdekken zijn. De spil van Mama Loo, Edwin de Herder, geeft deze week in Nummer voor Nummer zijn wetenswaardigheden over de tracks op het album prijs. Om te beginnen verklaart hij het zogenaamde raamwerk van dit album. Voor de vijf teksten die ik geschreven heb voor “My Camera” heb ik eerst in het Nederlands schetsen gemaakt. Al deze schetsen gaan over mensen waar ik op uiteenlopende manier iets mee heb. Deze schetsen schreef ik heel impulsief. Ik schreef letterlijk alles op wat er in me op kwam over het onderwerp. Daarna zijn deze schetsen in het Engels vertaald waarna ik in de engelse versies op zoek ben gegaan naar zinnen die lekker bekken en tevens kernachtig uitdrukken wat de schets beschrijft. Er blijkt dan meestal voor een tekst veel minder materiaal nodig te zijn dan ik geschreven had. Dat is prettig, want dan is er veel om mee te spelen. Ik schrijf niet op rijm. Ik hou daar niet zo van. Er ontstaat wel toevallige rijm als ik tot een liedtekst kom. En daar ben ik dan wel blij mee. “My Camera” staat voor het “ding” in je hoofd dat alles op eigen wijze laat zien, en dat jou daarmee in allerlei stemmingen zet, je tot uitspraken brengt, paden uitzet om te onderzoeken, bang laat zijn, of juist erg gelukkig etc. Er is geen ontsnapping mogelijk aan jouw lot als speelbal van je camera. Voor mij is het een nogal melancholieke titel omdat het verwijst naar mijn eigen onbenulligheid, de onbenulligheid van de mens, en de pogingen om daar aan te ontsnappen door mezelf en anderen. “My Camera” maakt beide opties mogelijk… My Camera “My Camera” is een liefdeslied. De ik-persoon is slechts in staat z’n leven te beleven wanneer hij dit op film heeft vastgelegd. Iedere dag opnieuw. De dag, de alledaagse dingen verblinden hem en hij is niet instaat om het ritme van de dag te volgen. Het is voor hem een te wilde dans en valt hij dagelijks van z’n dag af. Z’n camera verzacht de kleuren, verstilt het beeld en zet alles in een veilig kijk- doosperspectief. En ’s nachts, als alles stil is, gaat ie kijken. Dan ziet hij dat z’n camera een elf heeft gefilmd. De tekst is verliefd van toon zonder dat er een “love” aan te pas komt. Blackwater Blackwater is rocky en plakkerig traag van tempo. Het gitaargeluid is van m’n goedkope Mexicaanse telecaster die ik een hele toon omlaag heb gestemd en voorzien is van een P90 element bij de hals, wat heel bepalend is. De snaren die ik op die telecaster heb, zijn de dikste die mij bekend zijn. Door de dikke snaren klinkt ie zo lekker zuiver zangerig en kan ie de vervorming aan die ik gebruik. Naast die vervorming gebruik ik een wah pedaal waar ik heel spaarzaam mee speel. Deze gebruik ik om bepaalde boventonen op te zoeken die worden veroorzaakt door de aanslag van m’n vingers. Het idee om met m’n vingers te gaan spelen is naar aanleiding van een optreden van Jeff Beck dat ik vijf jaar geleden zag op televisie. Ik wist niet wat ik hoorde. Wat een expressie. En alles met z’n vingers gespeeld. Mijn plectrum kon ik vanaf dat moment zorgeloos verliezen. Geen speurtochten meer in binnenzakken, onder bedden, in de gare binnenvoering van m’n gitaarkoffer, of in de bek van de huiskat. Ik heb ooit een kat gehad die telkens weer het tussen de slagplaat en body gestoken plectrum jatte en daar snel mee het riet in ging… I’ll expose myself Ik ben heel lang met deze mix bezig geweest. Ik had het gevoel dat het arrangement klopte maar de totale klank die ik kreeg bleef maar vlak. Wat ik steeds doe als ik aan het mixen ben is een proefje in mijn woonkamer draaien en dan weer terug naar de Skipper studio die zich een etage hoger bevind. Dat beneden draaien doe ik om o.a. het laag te beluisteren, dat is beter te horen in een grote ruimte, en omdat ik beneden vaak muziek draai is de woonkamer een goeie referentie voor mij. Wanneer ik in de eindfase ben aangekomen van een liedje loop ik nog al eens van boven naar beneden en terug. Tijdens het mixen van I’ll expose myself kwam ik bijna niet meer van die trap af. Ik denk dat ik pas bij mix “mijn god, dit nummer krijg ik nooit aan het vliegen” in de gaten kreeg dat ik een heavy rock mix aan het maken was van een nummer dat daar niet geschikt voor is. Toen koos ik voor een meer poppy benadering. Alle gitaren draaide ik zachter en milder en het arrangement werd subtiel aangevuld met meerstemmigheid van allerlei instrumenten en vocalen. Dit is de uiteindelijke versie geworden. De milde zoetige klank die ontstond is in schril contrast met de zuur bijtende tekst van het nummer. De tekst gaat over een meisje met een onbevredigende honger naar aandacht en alles doet om deze naar zich toe te trekken. Ze zal je vertellen hoe zwaar het is te leven met zo’n diepvoelend emotioneel bewustzijn, en dat haar hoogbegaafdheid haar doet isoleren van haar omgeving. “Niemand begrijpt me weet je….” Ze zal je zeggen dat ze ontkent is, verwaarloosd. Ze zal de suggestie wekken dat ze verkracht is en desnoods een einde aan haar leven zal maken als je haar niet de aandacht schenkt waarvan ze vindt dat die haar toekomt. I’ll expose myself gaat over een heel naar mens. K.R. K.R. staat voor Keith Richard. Begin vorig jaar zag ik concerten van de Stones op dvd van hun toen afgelopen 40 licksTour. Ik werd er helemaal door gegrepen en ontroerd. Die ontroering werd met name veroorzaakt door Keith Richard. Ik zag daar een bijna uitgeteerd manspersoon vreselijk blij te zijn met z’n gitaar, z’n muziek en de muzikanten om hem heen. In m’n tekst over hem zeg ik dat ie tussen hemel en aarde zweeft “Half an angle an half a man the years made him lose his weight” Met dat gewicht verliezen doel ik niet alleen op z’n vermagering maar ook op het lichter worden van zijn geest. Hij lijkt me iemand die zich van veel overtollig mentale ballast heeft kunnen ontdoen. Je zou kunnen zeggen dat ie in een soort staat van verlichting is gekomen dus bijna een engel. Het refrein gaat van “mud from the earth, set on fire” Want dat doet ie voor mij. Prut omtoveren tot gloeiend vuur. Ik heb in het arrangement een beetje proberen te verwijzen naar hoe dat stones gitaar tandem werkt. Het met elkaar verweven van twee gitaarpartijen lossig drijvend op een groove. M’n telecaster klinkt weer P90 donker, en een strat uit ’71 die heel mooi helder klinkt zingt met bottleneck hoog. BloodslUSH Bloodslush gaat over Bush en zijn politiek. De camera staat op het hoesje afgebeeld zoals 007 zijn pistool vasthoud (met dank aan Jaap Stiemer). In dit geval is mijn camera een wapen. BloodslUSH is dan ook een protestnummer. De tekst zegt dat er twee mogelijkheden voor Bush zijn. Het ene is z’n hart verleiden totdat dat hart weer een zoet hart (“a sweetheart”) kan zijn. Als het hart van een kind. De ander is hem te verzuipen in het bloed van de soldaten die hij de woestijn in heeft gejaagd. BloodslUSH is de vertaling van bloedpap. In het woord BloodslUSH zit heel toevallig het woord Bush verstopt. Ik heb het niet zo bedacht... het viel me ineens op. Er waren mensen die dachten dat ik zo pienter was omdat te verzinnen maar nee het is een blij toeval. Like an arrow en Here Like an arrow en here zijn teksten van Ciska en de muziek is door ons samen geschreven. De nummers zijn ongeveer vier jaar oud en uiteindelijk in deze versies door mij opgenomen. Ik heb deze twee nummers en ook Sway een akoestische feel meegegeven. Ik vind het lekker zingen met een akoestische gitaar en ik dacht dat deze benadering wel zou werken. Ik heb met m’n ebo cellopartijen verzonnen die later door Stijn Braas (mrs Dalloway) zijn ingespeeld. Daarna hebben Jaco Bouwmeester (Ndromeda) op lapsteel en Wouter Hakhoff op bugel of trompet, hun dingen gedaan. Wouter stond buiten op de gang zijn partijen in te spelen en Jaco zat met z’n lapsteel bij mij bij de opname apparatuur. Voor de afluistering tijdens het inspelen heb ik voor Jaco gewoon de monitoren laten klinken en me niet druk gemaakt om de overspraak die je dan krijgt. Een lapsteel moet volume kunnen maken en dan werkt bij mij een koptelefoon niet want de ruimte is simpelweg te klein om brullende versterkers goed op te bergen en dan een zinnige koptelefoonmix te maken. Het speelt ook vele malen lekkerder als je op een geluidsbron kan inspelen dat in dezelfde akoestiek klinkt als daar, waar je zelf speelt. Ciska heeft op een aantal nummers (Here, Sway, BloodslUSH, en My Camera) de backing vocalen gedaan. Ik kan niet anders zeggen dan dat dat prachtig is. De percussieachtige drumpartijen van Bert Schipper bij de laatste drie nummers klinken heel naturel. Ik ben heel blij met Bert. Sway De tekst van Sway gaat over het beklemmende gevoel van in jezelf vast te zitten. Het gevoel dat je jezelf kwijt bent en je probeert je te herinneren wie je eerst ook al weer was. Want dat lijkt opeens lang geleden en heel ver weg. Het refrein vertelt over de noodzaak om je te kunnen laten meevoeren op je verbeeldingskracht. Omdat dat is wat je bent.
|